|
Wat biedt buikdansen Westerse vrouwen? Een vrouwenruimte, een vrouwentaal Er zijn in onze cultuur al zoveel ‘mannelijke’ ruimtes, dat de creatie van een ‘vrouwelijke’ ruimte bevrijdend werkt. Een plaats om vrouw te zijn, zonder moeder van, echtgenote van, lief van te zijn. Maar toch vrouw. Omdat er ook een vrouw-zijn te ontdekken valt, los van die ‘plaatsbepalingen’. Niet dat we geen moeder, echtgenote of lief willen zijn, dat zijn we graag en dat zijn belangrijke aspecten van ons leven en onze persoonlijkheid, maar daarnaast zijn we, ook als vrouw, nog zoveel andere dingen. En daarvoor zoeken we een nieuwe taal. Soms laten wij in die ruimte anderen toe, om te kijken, mee te genieten, mee te doen,... Maar voor we dat kunnen, moeten we die ruimte eerst samen creëren. Buikdans is een vrouwendans, die al duizenden jaren door vrouwen wordt gedanst, én voor vrouwen, in vrouwenruimtes, voor en met elkaar, in een communicatie en intimiteit tussen vrouwen, die wij Westerse vrouwen zelden beleven. Dit is de ‘harem’ in de positieve zin van het woord. Een ruimte en een taal die vrouwen met elkaar praten/dansen. Er is iets ongelooflijks intiem in het samen buikdansen. Zuurstofrijk en rustgevend tegelijkertijd. Erotisch. Als gedeelde intimiteit, de vreugde om het gedeelde gevoel, het gedeelde ontdekken van vrouw-zijn, een lichaam hebben en bewonen. Maar buikdans kan ook een taal zijn, een eigen taal, die we naar buiten toe gebruiken, om anderen te laten meegenieten van onze taal, de sensualiteit van een schouder, van heupen, van haren, een arm. Een taal om sensueel te zijn, sexy, erotisch, verleidelijk... voor jezelf en voor de ander, vrouw of man. Maar met onze eigen taal, niet de hunne. Als subject, niet als object. Actief, niet passief. Een thuiskomen, geen vervreemding. De sensualiteit van buikdans objectiveert me niet, ze maakt me niet tot ding, louter lustobject. Omdat ik er in aanwezig blijf, met mijn eigen erotiek. Artemisia, oktober 2003 |